Sposoby postępowania przed Najwyższym Sądem Dyscyplinarnym

- Wyższy Sąd Dyscyplinarny jest jednym z dwóch organów odwoławczych, od decyzji sądu pierwszej instancji, prosperujących przy oddziałach Rad Izb Notarialnych. Sami członkowie, a więc sędziowie wybierani są w drodze Walnego Zgromadzenia Notariuszy Izb Notarialnych na trzyletnią kadencję. Sam środek odwoławczy, powinien opierać się na pisemnym wniosku strony, określającym to, czego dokładnie domaga się strona.

Rozpoznanie sprawy przez Sąd Dyscyplinarny, może odbyć się nawet wtedy, gdy strony, których dotyczy postępowanie nie zjawią się na rozprawie, o ile w ogóle zostały powiadomione o terminie rozprawy. W innym przypadku, miejsce poszczególnych stron zajmuje pełnomocnik lub obrońca. Jak przebiega rozprawa prowadzona przez Sąd Dyscyplinarny? Strony mogą składać przed Sądem odwoławczym oświadczenia i wnioski ustnie, a złożone na piśmie Sąd odczytuje stosownie do wymogów Kodeksu postępowania karnego. Jednym z najważniejszych aspektów przebiegu rozprawy, jest jej rozpoznanie. Przewód sądowy przed Wyższym Sądem Dyscyplinarnym rozpoczyna się ustnym sprawozdaniem, w którym Sędzia Sprawozdawca przedstawia przebieg dotychczasowego postępowania, jego wyniki oraz treść wyroku, a nade wszystko zarzuty i wnioski strony odwołującej się. Sędzia Sprawozdawca podnosi również kwestie wymagające rozstrzygnięcia z urzędu, a w razie potrzeby odczytuje z akt poszczególne ich części. Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środków odwoławczych na rozprawie, a w zakresie szerszym tylko wtedy, gdy ustawa to przewiduje, gdy zachodzą uchybienia skutkujące bezwzględnie uchyleniem orzeczenia, gdy orzeczenie jest dla obwinionego oczywiście niesprawiedliwe. Istotną rolę, jak w każdym postępowaniu prawnym, odgrywają dowody.

Po zebraniu dowodów przez Sąd Dyscyplinarny, może podjąć następujące decyzję: zaskarżone orzeczenie, uchylenie oraz umorzenie sprawy. Niestety, od decyzji tego sądu nie ma odwołania. Cały środek odwoławczy, co do winy, uważa się za zwrócony przeciwko całości orzeczenia, zaś w stosunku do kary, uważa się za zwrócony przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze. Ustalenie środka odwoławczego przez sąd, orzeka się na podstawie mocy orzeczenia oraz statusu uchylenia. Decyzja powinna również orzekać, kto jest obciążony kosztami postępowania.